Zaburzenia miesiączkowania

Dokładna diagnostyka jest niezbędna dla identyfikacji, jakie mają zaburzenia miesiączkowania przyczyny. Podstawę stanowi tu wywiad lekarski oraz pozyskane w jego trakcie informacje o cyklu menstruacyjnym, w szczególności jego długości, regularności czy charakterze krwawień, dane na temat chorób przewlekłych, stresu czy stosowanych leków, a także te dotyczące diety, aktywności fizycznej i masy ciała. Zlecane są także zaburzenia miesiączkowania badania hormonalne, a w szczególności oznaczenie poziomu hormonów takich, jak FSH, LH, prolaktyna, estradiol i progesteron, ocena hormonów tarczycy TSH, FT3, FT4, jak również testy na obecność hormonów androgenowych przy podejrzeniu zespołu policystycznych jajników (PCOS).

Ważne wskazówki mogą dać także badania obrazowe, w szczególności ultrasonografia umożliwiająca dokonanie oceny budowy narządów miednicy mniejszej, prawidłowości endometrium czy ewentualnej obecności torbieli i guzów. Natomiast jeśli podejrzenie dotyczy występowania zmian w przysadce mózgowej, przeprowadza się badanie rezonansem magnetycznym.

Dodatkowo lekarz może zlecić wykonanie takich procedur medycznych, jak histeroskopia umożliwiająca przeprowadzenie diagnostyki wnętrza macicy w przypadku podejrzenia polipów czy zrostów, testy genetyczne przy podejrzeniu wad chromosomalnych czy biopsja endometrium, w przypadku podejrzenia zmian nowotworowych.

Zaburzenia miesiączkowania to wszelkiego typu nieprawidłowości związane z cyklem menstruacyjnym - jego długością, regularnością bądź też charakterem krwawień. Najczęściej występujące zaburzenia miesiączkowania objawy to brak miesiączki, który może mieć charakter pierwotny, jako zaburzenia miesiączkowania u nastolatków, objawiające się brakiem pierwszej miesiączki do szesnastego roku życia oraz wtórny, oznaczający utratę miesiączki na co najmniej trzy cykle, po jej wcześniejszym wystąpieniu. Równie często zdarzają się cykle nieregularne, dłuższe niż 35 dni, bądź też miesiączki zbyt częste, co oznacza cykl poniżej 21 dni. Nieprawidłowością jest także nadmierne krwawienie, które trwa powyżej siedmiu dni, jak również krwawienia między cyklami, występujące poza typowym okresem menstruacji.

Leczenie zaburzeń w cyklu menstruacyjnym zależy od przyczyny problemu, wieku pacjentki oraz jej ogólnego stanu zdrowia. Specjalista może zaproponować terapię hormonalną za pomocą antykoncepcji hormonalnej dla regulacji cyklu, podaż progesteronu przy niedoborach w fazie lutealnej oraz wdrożenie leczenia hormonami tarczycy w przypadku wykrycia jej niedoczynności lub nadczynności.

Stosuje się także leczenie przyczynowe, usuwając zmiany patologiczne w postaci polipów, torbieli lub guzów, terapię farmakologiczną w przypadku infekcji lub stanów zapalnych, bądź stymulację owulacji w leczeniu niepłodności. Lekarz może również zalecić zmianę stylu życia, w tym redukcję masy ciała w przypadku nadwagi lub otyłości oraz modyfikację żywienia, ponieważ dieta zaburzenia miesiączkowania jest bardzo istotnym czynnikiem, podobnie jak redukcja stresu.

diety i ograniczenie stresu. Jeśli problemy z cyklem miesiączkowym wynikają z zaburzeń odżywiania bądź właśnie silny stres a zaburzenia miesiączkowania dotyczą danej pacjentki, to może ona zostać także skierowana na terapię psychologiczną.

Zaburzenia miesiączkowania stanowią złożony problem nie tylko o podłożu ginekologicznym, a zatem wymagający holistycznego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego. Dzięki nowoczesnym metodom medycyny wiele kobiet może skutecznie rozwiązać swoje problemy zdrowotne, poprawiając jakość życia i zwiększając szanse na realizację planów związanych z macierzyństwem.