Operacja zespolenie kanału nadgarstka

Operacja zespolenia kanału nadgarstka polega na odciążeniu nerwu pośrodkowego poprzez przecięcie więzadła poprzecznego nadgarstka. W ten sposób zwiększa się przestrzeń w kanale nadgarstka, a tym samym - zmniejsza ucisk na nerw. Zabieg jest jednym z najskuteczniejszych sposobów leczenia zaawansowanych przypadków schorzenia, jakim jest zespół cieśni kanału nadgarstka, a przeprowadzić go można na dwa sposoby - metodą klasyczną czyli inaczej otwartą oraz metodą endoskopową czyli zamkniętą. W pierwszym przypadku chirurg wykonuje nacięcie na wewnętrznej stronie nadgarstka, a po dotarciu do kanału nadgarstka, przecina więzadło poprzeczne, aby odbarczyć nerw pośrodkowy. Następnie długie na trzy do czterech centymetrów nacięcie jest zszywane, a ręka zostaje zabezpieczona opatrunkiem. Cały zabieg trwa około pół godziny.

Z kolei w przypadku metody endoskopowej, nacięcie wykonywane przez chirurga jest mniejsze i ma długość około jednego centymetra, przez który do wnętrza kanału nadgarstka wprowadza kamerę endoskopową, która pozwala na precyzyjne przecięcie więzadła poprzecznego bez większego otwierania tkanek. Zespół cieśni nadgarstka operacja ile trwa? Ten rodzaj zabiegu trwa krócej i wiąże się z mniejszym ryzykiem blizn oraz szybszym powrotem do aktywności w porównaniu do klasycznej metody operacyjnej.

Zespół cieśni nadgarstka zabieg operacyjny jest zalecany w przypadku, gdy objawy nie ustępują mimo zastosowania terapii nieoperacyjnych przez okres co najmniej trzech do sześciu miesięcy. Zabieg jest wskazany także w przypadku gdy pacjent cierpi na przewlekły ból, drętwienie oraz mrowienie, które utrudniają codzienne funkcjonowanie, a także jeśli dochodzi do osłabienia siły mięśni dłoni i zaniku mięśni kciuka, co może świadczyć o uszkodzeniu nerwu pośrodkowego, jak również jeśli badania, takie jak elektromiografia potwierdzają znaczący ucisk na ten nerw.

Kiedy jednak mimo tego typu wskazań nie można wykonać zabiegu? Otóż przeciwwskazaniem jest zespół cieśni nadgarstka w ciąży – w przypadku kobiet w ciąży zaleca się leczenie zachowawcze, gdyż objawy zespołu cieśni nadgarstka często ustępują po porodzie. Nie zaleca się przeprowadzania operacji również w przypadku schorzeń zwiększających ryzyko powikłań pooperacyjnych, takich jak zaawansowana cukrzyca czy zaburzenia krzepnięcia krwi. Z zabiegiem należy się także wstrzymać w przypadku infekcji skórnych lub stanów zapalnych w okolicy nadgarstka.

Zanim pacjent zostanie skierowany na zabieg operacyjny, zostaje on poddany innym, alternatywnym metodom leczenia zespołu cieśni nadgarstka, wśród których w pierwszej kolejności należy wymienić zmianę aktywności i ergonomię czyli unikanie ruchów obciążających nadgarstek oraz dostosowanie ergonomii pracy, np. poprzez poprawę ustawienia ręki podczas pracy przy komputerze. Korzystne działanie mają także szyny ortopedyczne na nadgarstek, które szczególnie noszone w nocy pomagają ustabilizować staw i zmniejszyć ucisk na nerw. W łagodzeniu bólu i zwalczaniu stanu zapalnego pomogą natomiast niesteroidowe leki przeciwzapalne na zespół cieśni nadgarstka, a czasową ulgę od objawów można uzyskać poprzez zastrzyki sterydowe do kanału nadgarstka, zmniejszające stan zapalny. Podobnie w przypadku zmniejszania objawów pomogą na zespół cieśni nadgarstka ćwiczenia wzmacniające mięśnie dłoni i nadgarstka, a także masaż zespół cieśni nadgarstka.

Zabieg może nie być zalecany u wszystkich pacjentów, także ze względu na ryzyko powikłań, jak powstanie infekcji w miejscu nacięcia, pozostanie blizn pooperacyjnych, które mogą powodować dyskomfort, zwłaszcza gdy stosowana była metoda otwarta, uszkodzenia nerwu lub innych struktur anatomicznych w okolicy nadgarstka, a także czasowa utrata siły oraz ograniczenie ruchomości dłoni w okresie pooperacyjnym.